Op deze pagina wil ik graag mijn creaties met jullie delen. Dingen die ik in de loop der jaren heb gemaakt, maar ook alles wat ik de komende tijd nog hoop te gaan maken. Creatief bezig zijn heeft altijd een bijzondere plek in mijn leven gehad, al heeft het soms even op de achtergrond gestaan.
Als ik terugkijk op mijn jeugd, was ik op de lagere school eigenlijk al een beetje een buitenbeentje als het om tekenen ging. Terwijl andere kinderen met iets anders bezig waren, zat ik vaak te tekenen.
Als 10-jarig jochie maakte ik al plakboeken over Rembrandt en Van Gogh. Overal zocht ik in kranten en tijdschriften naar plaatjes die met schilderkunst te maken hadden. Alles wat met kunst te maken had, vond ik interessant.
Mijn eerste boek over kunst ging over Escher, de bekende graficus. Met het eenvoudige gereedschap en materiaal dat we op de boerderij hadden, maakte ik houten beeldjes en schilderijen op stukken hardboard. Helaas is dat door vervelende omstandigheden thuis niet bewaard gebleven, maar de herinneringen eraan zijn er gelukkig nog.
Ook tijdens mijn schildersopleiding speelde creativiteit een grote rol. In die tijd was er nog veel aandacht voor de creatieve kant van het schildersvak. We leerden veel over pigmenten, verfstoffen en materialen. Naast het praktische schilderwerk werd er ook veel aandacht besteed aan vormgeving en techniek.
Zo leerde ik mooie letters penselen; echte ouderwetse schrijfletters waren mijn specialiteit. Daarnaast kregen we les in kleurenleer, logo’s ontwerpen en schilderen, handtekenen en nog veel meer. Met een tekenwedstrijd heb ik zelfs twee keer een landelijke prijs gewonnen.
Later veranderde het schildersvak steeds meer. Het werk ging vooral richting het gewone buiten- en binnenschilderwerk. Gelukkig waren er in die periode ook nog restauratieprojecten. Daar kon ik mijn creativiteit weer kwijt, bijvoorbeeld in hout- en marmerimitaties. In al die jaren heb ik één keer de bedrijfsnaam op een vrachtauto mogen schilderen — een klus waar je echt dagen mee bezig was.
Langzamerhand verdwenen de creatieve uitdagingen, zowel in mijn werk als privé, steeds meer naar de achtergrond. Ik wilde ondernemer worden. We gingen trouwen, kregen kinderen en het leven ging zijn gang.
Pas twee jaar geleden heb ik, dankzij de motivatie van mijn zus, weer eens iets creatiefs gemaakt. Misschien heeft dat me ook wel het laatste zetje gegeven om met de teken- en schildercursus te beginnen. Door deze cursus heb ik opnieuw ontdekt hoeveel plezier ik eigenlijk haal uit creatief bezig zijn.
Daarom lijkt het me mooi om mijn werk hier met jullie te delen.
Zoals ik in mijn inleiding al schreef, was ik als 10-jarige jongen al vaak bezig met wat men tegenwoordig “creatief” noemt. Toen noemden we dat gewoon knutselen. Urenlang was ik bezig met het eenvoudige gereedschap dat mijn vader op zijn werkbank had liggen.
De tekening die hier te zien is, heb ik gemaakt vanuit mijn herinnering aan een houten beeldje dat ik toen ooit heb gemaakt. Dat beeldje is al die jaren in mijn gedachten blijven hangen. Helaas is er uit die tijd niets bewaard gebleven. Mijn vader had weinig belangstelling voor mijn creatieve uitspattingen en toen hij later ging verhuizen, zijn waarschijnlijk al mijn tekeningen, plakboeken en andere werkstukjes verdwenen. Ik woonde toen al jaren op mezelf. Eeuwig zonde, maar ja… zo is het gegaan.
Wat wel is gebleven, zijn de herinneringen. En nu pas besef ik dat ik als kind eigenlijk al een sterke interesse in kunst had ontwikkeld. Niet alleen in boeken of plaatjes, maar juist ook door zelf dingen te maken.
Het houten beeldje waar deze tekening op gebaseerd is, maakte ik destijds uit een oud stuk hout dat ergens op of rond de boerderij had gelegen. Met niets meer dan een zaag, een beitel, een met de hand draaiende boormachine en een flinke stapel schuurpapier ging ik aan de slag. Als ik er nu aan terugdenk, moet ik daar dagen mee bezig zijn geweest.
Misschien ga ik het beeldje ooit nog eens opnieuw maken. Maar dan misschien wel groter… veel groter zelfs. Wie weet wordt het ooit nog eens een tuinbeeld van beton.
Ik zocht al jaren op de vele markten en Vide Greniers in Frankrijk naar een mooi vrouwelijk torso. Maar ik kon het nooit vinden. Toen ik regelmatig wat cement of beton over had van andere klussen gebruikte ik de restanten om er dan zelf maar een beeld van te maken. Best wel trots op op van wat ik er van gemaakt hebt.
Na vele jaren mijn eerste creatie . Voor mij een oefening. Want ik vind het leuker om abstracter te werken. Het beeld is een gedeelte van de achterkant van onze woning.
été 2025
Dit vind ik leuker om te doen. Ook de achterkant van onze woning maar nu in een abstracte stijl die beter bij me past. Ik heb het dus eerst zo natuurgetrouw proberen na te schilderen. Ik merkte bij mezelf dat ik vaardigheden te kort heb om natuurgetrouw iets uit te beelden. Ik ben altijd erg geïnteresseerd geweest in abstracte schilderijen. Corneille, Monet, Mondriaan. Ook de Nederlandse schilder Ton Scholten is een voorbeeld voor me. Met al die gedachten en beelden in mijn hoofd is dit het eerste resultaat geworden.
Nog steeds na vele jaren is het genieten . Onze achtertuin in de zomer 2025. Onze gasten zijn weg. De grote de Waard tent staat er nog. Ik zit als gast in mijn eigen tuin en geniet van de ongelooflijke stilte
Tel je zegeningen. Ondanks tegenslagen en verdriet in je leven is het belangrijk ook de momenten van geluk vast te houden. Met dit schilderij heb ik geprobeerd mijn geluk vast te leggen. Het bezit van een huis in de Berry in Frankrijk. Mijn jarenlange droom is werkelijkheid geworden. Onze tuin in de zomer vanaf de parkeerplaats. Achter de bomen zie je nog de contouren van het zwembad.
Tijdens 1 van de schilderlessen bij Debbie was het onderwerp je voorbereiding van de ondergrond. Ik had op een groot vel nog alleen maar de blauwe lucht en het grasland als ondergrond gemaakt. De volgende les zouden we het afmaken. Omdat ik het landschap vanuit de kamer van mijn geboortehuis in mijn hoofd had was dat best lastig. Dus heb ik eerst thuis dit gemaakt als oefening voor het grote schilderij op de cursus.
En dan krijg je deze reactie op dit werk.Dit toont een uitgestrekt landschap van gouden velden onder een weidse hemel, waar bomen in de verte oprijzen als stille wachters. De gelaagde tinten van aarde en lucht brengen een serene spanning teweeg tussen openheid en verstilling. Subtiele variaties in kleur en vorm onthullen de diepte en de verstilde beweging van het landschap.
Bobeldijk 2 toont een sereen landschap waar uitgestrekte groene velden zich uitstrekken tot aan de verre horizon onder een zachtblauwe hemel. Twee vereenvoudigde bomen en een kleine groep vogels voegen subtiel leven toe aan het tafereel, terwijl een hek met een poort de voorgrond markeert. De zachte kleurovergangen en minimalistische elementen stralen rust en openheid uit, waardoor dit kunstwerk een weloverwogen toevoeging is aan elke ruimte die op zoek is naar sereniteit.
Het kerkje van Rezay, genaamd Notre-Dame. Het huidige gebouw werd volledig herbouwd tussen 1875 en 1877 na de sloop van de oude romaanse kerk uit de 12e eeuw, die te vervallen was geraakt. Voor de kerk het grote plein dat vernoemd is naar de beroemde hoogleraar beeldende kunst Jean-Louis Boncoeur. Een naam met grote bekendheid in de Berry. Mijn abstracte stijl van werken met acryl ,het vormen van doorlopende lijnen begint een vaste vorm te krijgen in mijn stijl van werken. Het is fijn te wonen in een dorp waar deze grote kunstenaar heeft geleefd en gewerkt.
Je moet blijven oefenen vertelde Debbie me vaak tijdens de schildercursus. Dus dat doe ik dan ook maar braaf.
Mijn werk is voor mij veel meer dan alleen iets moois om naar te kijken. Het zijn herinneringen, gevoelens en momenten uit mijn leven die ik vastleg zolang ze bij mij blijven. Op die manier blijven ze leven. Schilderen helpt mij om terug te grijpen naar wat mij heeft beïnvloed, en om daar iets blijft van te maken. Ik werk graag met kleur en voel me vrij in het abstract. Mijn werk hoeft niet perfect te zijn; het mag vooral echt zijn.
In dit werktoon ik geen reeks gebouwen, maar een reeks levensfasen.
Elke vorm en kleur markeert een plek waar gewoond is, maar ook een periode waarin identiteit zich langzaam heeft verplaatst.
De compositie volgt geen geografische kaart, maar mijn persoonlijke route:
van wonen op het water, naar een arbeiderswoning, eengezinswoningen, een appartement, en uiteindelijk een huis in Frankrijk.
Dit schilderij ademt stilte. Dat is wat Ik voel wanneer ik aan de Berry denk. Geen drukte, maar een kalm landschap.
De oude watermolen heb ik niet letterlijk geschilderd maar teruggebracht tot zijn essentie. Het warme okergeel tegenover het koele blauw van lucht en water werkt prachtig. En die rode daken geven precies genoeg accent zonder schreeuwerig te worden.
De weerspiegeling in het water is misschien wel het mooiste onderdeel van het schilderij. Hij is niet fotografisch, maar precies los genoeg om het water levend te houden. De bomen zijn bijna symbolen geworden. Daardoor krijgt het geheel een tijdloos karakter
Sommige werken beginnen voor me als een experiment en onthullen uiteindelijk meer dan verwacht. 'Uit de kast' begon als een speelse studie in kleur en profieltekeningen, maar hoe langer ik ernaar kijk, hoe meer het aanvoelt als een gesprek over mijn identiteit, geheugen en wat het is om het te zijn..
Ik vind het prachtig hoe het ritme van het raster en de krachtige kleurvlakken de gezichten op hun plek houden, bijna als kleine fragmenten van een groter verhaal. Het is een van die werken die je stiekem uitnodigt om er nog eens naar te kijken. Wat zie jij erin?
Het is mooi om schilderijen van anderen te bekijken. Ik kan er lang naar kijken en steeds weer nieuwe details ontdekken. Nog mooier wanneer een kunstenaar iets vertelt over het verhaal achter zijn of haar werk.
Ik schilder vanuit mijn eigen herinneringen en ervaringen. Ik zou graag uitleggen wat mijn herinneringen zijn die aan dit schilderij ten grondslag liggen, maar het zijn persoonlijke en emotionele herinneringen die ik niet met iedereen kan of wil delen.
Wie daar oprecht meer over wil weten, mag mij altijd een persoonlijk bericht sturen. Daarin kan ik, als het goed voelt, wat meer vertellen.
Montclus, het dorp waar we zoveel mooie herinneringen aan hebben. Gelegen aan de rivier de Cèze, is het een van de mooiste dorpen van de Gard. Vele jaren brachten we hier en in de omgeving onze vakanties door. Het was ook hier dat mijn liefde voor Frankrijk begon te groeien.
Ik tekende het dorp eerst zoals ik het mij herinnerde, terwijl ik aan de rand van de rivier stond en naar het dorp keek. Later bekeek ik de echte foto's. Maar aan mijn tekening heb ik niets meer veranderd. Het beeld dat ik had gemaakt, was mijn herinnering aan Montclus.
